|
|
Pamięci naszych przodków
- ofiar II wojny światowej
|
|
Wiersze napisane na konkurs poetycki Stowarzyszenia Gmin
Babiogórskich „Pamięci naszych przodków – ofiar II wojny
światowej” z okazji 70. Rocznicy wybuchu II wojny
światowej |
|
|
|
Kto pamięta?
Maria Bednarczyk
Po latach tylu, któż
jeszcze pamięta
O dzielnych chłopcach
i i dumnych dziewczętach.
Co sierpniową nocą na
warszawskiej Woli
Swą krew przelewali,
by Polskę wyzwolić?
Kto pamięta o tych, co
gdańskie Oksywie,
Hel i Westerplatte
bronili skwapliwie,
odpierając dzielnie
naloty bombowców,
ogień artylerii
niemieckich najeźdźców?
Kto dzisiaj wspomina
Andersa żołnierzy,
w ich męstwo, odwagę
czy jeszcze ktoś wierzy?
To oni pod Monte
Cassino walczyli,
gdy z ziemi sowieckiej
do polskiej ruszyli.
Kto rankiem przy kawie
pomyśli w milczeniu
o więźniach w
Kozielsku, Miednoje, Katyniu?
Zginęli tam wszyscy –
polskiej armii kwiat,
o haniebnej zbrodni
długo milczał świat.
Nie wolno Ci Polsko
zapomnieć tych ludzi,
ich męstwo, heroizm
niech sumienia budzi!
Niech każdy kto żyje
na zawsze pamięta,
że oni ginęli dla
Twojego zwycięstwa!
Bezimienni
Maria Bednarczyk
Gdzieś na leśnej
polanie
wśród polnych kwiatów
i ziół
mogiła jak posłanie,
na niej ktoś krzyżyk
wbił.
I kamieniem wyrzeźbił
słów kilka znamiennych
„Tu za wolność się bił
żołnierz bezimienny.”
I życie swoje oddał
byś Polsko mogła żyć
Bo on ciebie ukochał
jak matkę kocha syn.
Dziś na leśnej polanie
po latach prawie stu
nad mogiłą ktoś stanie
wspominać będzie znów.
I oczy zajdą łzami
i schyli czoło swe
„Bóg zapłać Wam
nieznani,
Dla Was mój hołd i
cześć.”
Fotografia
Barbara Borowska
Patrzę na starą
fotografię.
Na niej jesteś ty –
skupiony,
Siwa broda i mundur
dopasowany.
Mundur dopasowany, ale
oczy jakieś inne,
Bez blasku, powiedz…
dlaczego, dziadku?
Jakoś mi smutno na
sercu,
Chciałabym pobiec
daleko, tam,
Gdzie kurhany strzały,
By móc zobaczyć i
dotknąć te pola,
Gdzie groby powstały.
Gdzie teraz piękne
maki,
Gdzie drzewa i bujna
zieleń,
Gdzie kiedyś ty,
dziadku,
Przelałeś krwi wiele.
Zamykam oczy i serce
rozrywa mi ból,
Zostało mi tylko to
zdjęcie i wiara w to,
Że łzy nie przeleją
się już.
2009
Krzysztof Paździora
O wojno, wojno,
Czym żeś Ty dla mnie?
A czym żeś była dla
nich?
O wojno, wojno,
Cóż żeś Ty mi dała?
A cóż mi zabrałaś?
O wojno, wojno,
Tyś dla mnie
dobrodziejstwem
Niesprawiedliwym,
niezasłużonym, szczęśliwym.
Zaś dla innych byłaś
przekleństwem
Niesprawiedliwym,
niezasłużonym, pechowym.
O wojno, wojno,
Tyś mi dała szansę,
prawa, dostatek, życie.
Tyś mi dała POKÓJ…
Zaś im wręczyłaś
zgrozę, bezprawie, biedę, śmierć.
Tyś im dała SIEBIE…
Zapatrzenie
Renata Sopicka
zapatrzyłam się w
marmurową
Tablicę
w równiutko ułożonych
literkach
widać początek
Życie i Śmierć
tak to wygląda
i nigdy nie będzie
inaczej
Narodziny i Umieranie
za Wiarę i za Ojczyznę
za coś i za nic
przez rozstrzelanie
albo id starości
w walce powstańczej
lub w walce z samym sobą
zapatrzyłam się
na marmurowej Tablicy
równymi literami
napisano
Bohaterom Drugiej
Wojny…
nie chcę trzeciej
Pamięć
Aleksandra Sopicka
pierwsza lampka…
zapalona
druga…
trzecia czeka w cichej
kolejce
na pocałunek
bezwzględnej
zapałki
siedemdziesiąta lampka
może się jeszcze
rozmyślić
odwrócić
i uciec
nie zrobi tego
bo bez niej nie będzie
Rocznicy
bo bez niej
nie będzie Pamięci
o Tych
którym nikt w godzinę
śmierci
lampki
nie zapalił
|
|
|
|
|
